Bij de landstitels die ik met mijn ploegen binnensleepte gebeurde dat altijd met indrukwekkende statistieken. Vooral verdedigend, het gemiddeld aantal tegendoelpunten schommelde tussen de twee en de drie. Het aantal doelpunten vóór kwam uit tussen de zes en de zeven. Daar komen we met Avanti voorlopig niet aan. Verdedigend zitten we goed met 2,66, maar aanvallend blijven we met drie gemiddeld nog ruim achter.

De eerste helft tegen Hovocubo had een 1-3 voorsprong tot de mogelijkheden behoord en had je bij continuatie op de gemiddelde 2-6 uit kunnen komen. Het verhaal van de tweede helft kent u. Tegen FC Marlène (4-0) waren de cijfers terecht en indrukwekkend. Tegen een gelijkwaardig Veerhuys werd verzuimd bij een 2-1 voorsprong de definitieve tik uit te delen, maar nog erger, in de slotseconden werd de winst uit handen gegeven. Gezien het wedstrijdbeeld terecht, maar ook van gelijkwaardige- en betere tegenstanders kan gewonnen worden. En gezien het score- en kansenverloop had dit ook gemoeten.

Het aantal doelpogingen in de eerste helft (11-10) doet recht aan het spelbeeld van twee ploegen in evenwicht. Maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat wij slechts één hele grote kans stelden tegenover de twee grote kansen van ’t Veerhuys. De grootste voor Maarten Suiker werd knap gekeerd door keeper Arjan Heerland. De tweede eindigde gelukkig op de paal, waarbij vermeld moet worden dat er nog een doelpoging op de paal eindigde. Maar dat zegt me niet zoveel. Betere doelpogingen van beide kanten werden vakkundig door beide doelmannen gekeerd. En daarmee is een groot deel van de weinig tegentreffers verklaard. Avanti verdedigd, evenals vorig jaar, goed, maar de tegenstander komt nu ook Arjan tegen. Daarnaast hebben we nu meer spelers met de vereiste kwaliteiten.

Het aantal doelpogingen in de tweede helft (13-7) geeft een ander spelbeeld aan. Dit doet teveel geweld aan de werkelijkheid. Het bleven twee ploegen die gelijkwaardig waren, maar wij creëerden onze kansen makkelijker. Het geeft wel aan dat deze wedstrijd gewonnen had kunnen worden, vooral ook omdat wij nu vier grote kansen (Tim, Mo en Freddie alleen voor de keeper) hadden tegenover twee van ’t Veerhuys (een gemiste tienmeter en van dichtbij gekeerd door Arjan Heerland). Twee van de vier grote kansen kregen we na een op gelukkige wijze verkregen 2-1 voorsprong. En dat nu is het verschil met de topploegen die ik in het verleden trainde. In de tweede fase van de tweede helft sloegen we op dit soort momenten toe. De 3-1 werd dan gewoon gemaakt en de tegenstander was op de knieën en de score werd rustig uitgebouwd.

Maar de ploeg is nog jong en in ontwikkeling en het is nu al te zien dat het gewenste niveau een kwestie van tijd is. Dat geldt ook voor de jonge ploeg van ’t Veerhuys. Het publiek was hierdoor de grote winnaar. Een wedstrijd op een redelijk hoog niveau, met sportiviteit en respect, die in goede banen geleid werd door twee goede arbiters. Het sterkste moment in de wedstrijd kwam ook van scheidsrechter van der Plas. Na een timeout lag er een plas, hoe toepasselijk, water voor de spelersbank van ’t Veerhuys. Avanti speler Majid Allaui gleed hierover uit. De scheidsrechter floot meteen af vanwege het gevaar van gladheid. De spelers van Veerhuys keken beteuterd, omdat hen een counterkans werd onthouden. Verdere protesten kwamen er niet, omdat iedereen aanvoelde dat fairplay gebood te stoppen. Het enige wat je de arbiters kunt verwijten is dat ze verzuimd hadden na de time-out te controleren of het veld droog was. Maar dat kan je niet maken, want van der Plas en Weijers floten geheel in stijl van beide ploegen een prima partij.

Het niveau van de wedstrijd tegen FC Marlène was van een hoger niveau, maar omdat het ten alle tijde een kat en muis spel bleef minder spectaculair. FC Marlène heeft het moeilijk. De ploeg speelt al jaren achter elkaar play offs en behoort dus altijd tot de favorieten. Het is lastig om dan altijd te presteren. En als je dan moet openen tegen hongerige ploegen als Veerhuys en Avanti is dat niet eenvoudig.

In de eerste zeven minuten hadden we ontzag voor Marlène. De bal ging vakkundig en in hoog tempo rond, maar we stonden steeds goed en dus leverde het slechts dreiging en geen kansen op. Het balbezit werd slechts verkregen uit ‘unforced errors’, maar vanaf het moment dat wij op eigen kracht de bal veroverde viel het ontzag weg. Marléne beet zich stuk op onze defensie en langzaam aan namen de kansen voor ons toe. Nadat Mo Bouraarassie de score voor ons opende begon het kat en muis spel met ons in favoriete de rol van kat.

Het duurde tot in de slotfase van de tweede helft voordat we de score verdubbelde en de wedstrijd uitspeelden zoals de topploegen onder mij in het verleden deden. We kunnen het wel, we moeten er alleen op leren vertrouwen en het koelbloedig uitvoeren. Voorlopig moet u maar genieten van de jeugdige onbevangenheid van Avanti en garandeer ik u dat die koelbloedigheid eraan zit te komen en dat er uiteindelijk kille cijfers op de score- en standenborden zullen staan.